Η κίνηση των ακραίων στην Ευρώπη συνεχίζει να αποτελεί ανησυχητική προοπτική για τη δημοκρατία, με την επίδρασή τους να αυξάνεται σε πολλές χώρες. Σύμφωνα με την ανάλυση, η κατηγοριοποίηση των ακραίων στο πολιτικό σχέδιο είναι συχνά βασισμένη στην ανομοιογένεια των ψηφοφόρων τους. Αυτά τα κόμματα επιδιώκουν να ενώσουν τους αντίπαλους στον αντίπερα πολιτικό χώρο, ενώ συχνά συνδέονται με την ανάπτυξη ακραίων ιδεών.
Η ανάλυση επισημαίνει ότι η επίδραση των ακραίων στην Ευρώπη δεν είναι ίση σε όλες τις χώρες. Σε ορισμένες περιοχές, τα ακραία κόμματα έχουν κερδίσει σημαντική πολιτική επιρροή, ενώ σε άλλες η προσπάθεια τους παραμένει στο επίπεδο της αναφοράς. Τα κοινά σημεία των ακραίων είναι η αντίδραση στην πολιτική αποδοχή, η αντίθεση στην ευρωπαϊκή ένωση και η επιδίωξη της εθνικής αυτονομίας.
Η ανάλυση συμπεραίνει ότι τα ακραία κόμματα μπορούν να αποτελέσουν απειλή για τη δημοκρατία, αν δεν αντιμετωπιστούν με επιτήρηση και πολιτική διαφοροποίηση. Ωστόσο, η πολιτική αντίδραση πρέπει να είναι συνετή και να αποφεύγει την επιδίωξη της αποκλειστικότητας. Η δημοκρατία πρέπει να είναι ισχυρή, αλλά χωρίς να αποκλείει την επικοινωνία και την ενότητα.
